Om 16:54 werd ik volledig uitgekafferd door de toenmalige partner van het kantoor.
Ik had mijn ontslagbrief ingediend om 16:31. De managers begrepen niets van mijn keuze. De assistenten vonden het jammer dat ik ging, maar keken vol verbazing of het een succes ging worden. 23 minuten later werd ik volledig uitgekafferd.
Dat was zo'n 8,5 jaar geleden.
Jaren later kwam ik diezelfde partner weer tegen in een andere setting. Hij was niet meer betrokken bij mijn oude werkgever en was een andere business begonnen. Zo zaten we op een andere manier tegenover elkaar. Nu beide als ondernemers met een gezamenlijk doel.
Na een half uur in het gesprek viel een stilte. Hij keek me aan en zei: Zoveel jaren geleden, toen ik je ontslagbrief kreeg, was ik niet blij. Ik dacht: die jongen vergooit zijn leven. Nu moet ik bekennen dat ik vind dat je hele mooie stappen gemaakt hebt en zie dat jij je op een heel ander vlak hebt doorontwikkeld.
De zin die me het meeste bijbleef: Hier heb ik respect voor.
Ik ben niet op zoek naar pluimpjes. Maar dit was erkenning van iemand waar ik altijd naar opkeek. Nu toont hij respect aan mij als persoon. Dat waardeer ik heel erg.
Durf jij je fouten toe te geven? Ook al is dit jaren later?
